Patronun ofisinde bir çalışanın cezalandırılması

— …Yani hepsi bu, Kerem. Kovuldun. Bugünden itibaren. Yarın gelmene gerek yok, — patronun sesi öfke ve sinirle doluydu. Sonunda telefonu o kadar sert kapattı ki çıkan ses kulaklarımı acıttı. Hatta kısa bip sesleriyle hat kesildi.

Demek gerçekten bitmişti. Bu işe hiçbir zaman özel bir bağlılık hissetmemiştim. Bölge şubesinin başında geçirdiğim iki yıl boyunca hiç tatil yapmamış, sinirli, öfkeli ve insanlardan uzak biri hâline gelmiştim. Ama yine de… kovulmamı hep başka türlü hayal etmiştim. Birincisi, bunun benim kararım olması gerekiyordu; ikincisi ise hayallerimde herkes gözleri dolu dolu bana kalmam için yalvarıyordu… Ama olmadı.

Büyük deri koltuğumdan kalktım, kasayı açtım ve içinden yarısı bitmiş iyi bir viski şişesi çıkardım. Yarım bardak doldurup tek seferde içtim.

Çalışanlara bir şekilde söylemem gerekiyordu, belki küçük bir veda buluşması düzenlemek, herkesi bir kafeye davet etmek… Kendime bir kadeh daha doldurdum, onu da bitirdim ve şişeyi tekrar kasaya koydum.

Kapı çalındı.

— Kerem, girebilir miyim?

Sesten insan kaynakları müdürü Selin olduğunu hemen tanıdım.

— Evet, gel, — koltuğa tekrar oturdum ve insan kaynaklarının ne kadar hızlı çalıştığını düşündüm; daha bir dakika geçmeden beni kovmaya gelmişlerdi.

Ofise kırklı yaşlarının ortalarında, uzun boylu bir esmer kadın girdi. Üzerinde mavi bir ofis takımı vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu ve neredeyse hiç makyaj yapmamıştı. Yaşına göre oldukça çekiciydi: yuvarlak bir yüz, gri gözler, ince bir burun ve dolgun dudaklar. Kulaklarında küçük küpeler parlıyordu. Mavi ceket beyaz bluzunun üzerinde sıkıca duruyor ve oldukça dolgun göğüslerini belli ediyordu, ama tam olarak ne kadar büyük olduklarını anlamak zordu. Kalem etek geniş kalçalarını ve dolgun kıçını sarıyor, dizlerinin hemen altında bitiyordu. Göğsüne bastırdığı birkaç dosyayı parlak kırmızı ojeli ince parmaklarıyla tutuyordu. Alyansının yanında farklı şekillerde başka yüzükler de vardı.

— Merhaba! Küçük bir problemle karşılaştık, — dedi özür diler gibi, karşımdaki sandalyeye otururken. — Kızlarım bir hata yaptı. Bir çalışan altı ay önce ayrıldı ama işten çıkış emri hiç hazırlanmadı… Bu yüzden resmî olarak hâlâ çalışan görünüyor ve biz de bütün bu süre boyunca ona maaş ödedik…

İçimden derin bir nefes aldım — demek ki benim için gelmemişti. İnsan kaynakları henüz kovulduğumu bilmiyordu.

— Bu kötü, — dedim düşünceli bir şekilde. — Bu durumda ona borçluyuz… Tamam, öderiz ama zarar sana yazılır. Büyük bir miktar mı?

Kadın açıkça paniğe kapıldı.

— Çok büyük… O kadar param yok…

— O zaman kredi çek ve öde, — alkol ve durum beni daha umursamaz hâle getirmişti. Artık kaybedecek bir şeyim yoktu ve biraz eğlenmeye karar verdim. — Ya da seni kovarız. Ama parayı yine de mahkeme yoluyla alırız.

Ona dikkatle ve sert bir şekilde baktım. Dudakları titriyordu ve gözleri neredeyse dolmuştu.

— Belki başka bir yol vardır? Muhasebe üzerinden falan… — bana yalvarır gibi baktı.

Aslında durumu kısa süre önce öğrenmiştim. Eski çalışan kendi isteğiyle bana gelmişti. Dürüst bir adam olduğu için parayı yanlışlıkla aldığını itiraf etti, özür diledi ve aldığı miktara denk bir para destesi bıraktı. Para hâlâ kasada duruyordu ve ne yapacağıma karar vermemiştim. Belki de o paraya benden çok ihtiyacı yoktu.

Selin dosyaları masanın üzerine koydu, kırmızı ojeli parmaklarıyla üzerlerini kapattı, biraz öne eğildi ve bana yalvaran bir bakış attı.

— Belki bir çözüm bulabiliriz?

— Mesela?

— Bilmiyorum… Senin bağlantıların var…

— Bağlantılarım var… — ceketimin düğmesini açıp koltuğa yaslandım.

— Sana çok minnettar olurum.

Ayağa kalktım, kasayı tekrar açtım, şişeyi ve iki bardağı çıkardım ve viski doldurdum.

— Endişelenme. İç.

Titreyen bir elle bardağı aldı ve küçük bir yudum içti. Ben kendi bardağımı tek seferde bitirdim.

Vücuduma sıcaklık yayıldı. Rahatladığımı hissettim ve aniden biraz eğlenmek istedim.

— Bugün ne renk külot giyiyorsun? — memnun bir gülümsemeyle sordum.

— Ne… bunun konuyla ne ilgisi var… ne yapıyorsun? — tamamen şaşırmıştı.

— Yardımımı istedin. Ben de karşılığında bir şey istiyorum.

— Hayır. Bunu kabul etmiyorum.

Ayağa kalktı ve kapıya doğru yürüdü. Topuklarının sesi parkede yankılanıyordu. Yürürken kalçaları sallanıyordu. Eteğin altından iç çamaşırının hatları dolgun kıçını belli ediyordu. Kapı kolunu tuttu.

— O zaman git. Ama bu akşam istifa dilekçeni bekliyorum. Ve borcu ödediğini gösteren bir makbuz ekle.

— Kırmızı, — dedi sessizce.

— Ne?

— Külotum kırmızı.

— Güzel. Geri gel ve otur.

İtaatkâr bir şekilde geri döndü ve tekrar karşıma oturdu. Bardağını yarıya kadar doldurdum.

— İç.

Hızla bitirdi.

— Ayağa kalk.

Ayağa kalktı ve bana korkuyla baktı. Bu tuhaf bir şekilde beni tahrik etti.

— Eteğini kaldır. Yalan söylemediğinden emin olmak istiyorum.

Tereddüt etti ama yavaşça eteğini kaldırdı. Önce dizleri, sonra güçlü uylukları ve en sonunda kırmızı dantel külotu göründü.

— Arkanı dön.

Arkasını döndü. Kırmızı dantel yuvarlak kıçına gerilmişti.

— Güzel. Şimdi eteğini indir ve otur.

Tekrar oturdu. Gözlerinde hafif bir umut vardı.

— Göğüslerini göster.

İç çekti ama ceketini ve bluzunu açtı. Aynı takımdan kırmızı bir sütyen ortaya çıktı.

— Bu olmaz. Kendilerini görmek istiyorum.

Sütyeni çıkardı. Büyük göğüsleri şeklini güzel koruyordu ve pembe uçları sertleşmişti.

— Ameliyat oldun mu?

— Hayır.

— Kaç yaşındasın?

— Kırk iki.

— Genetik piyangoyu kazanmışsın.

Tekrar giyindi.

— Hepsi bu mu? — umutla sordu.

— Henüz değil. Buraya gel.

Koltuğumun yanına geldi. Elimi uyluğunda gezdirdim.

— Parayı ödemek istemiyor musun?

— Hayır.

— O zaman eteğini tekrar kaldır.

Kırmızı dantel tekrar gözümün önüne geldi. İç uyluğuna dokundum ve bacaklarının arasındaki kumaş nemliydi. Elimi bacaklarının arasına kaydırdım.

Vücudu hemen tepki verdi.

— En son ne zaman?

— Dün.

— Geldin mi?

— Hayır.

Külotunu kenara çekip doğrudan dokundum. Sıcaktı ve ıslaktı. Parmağımı içine soktuğumda hafifçe inledi.

— Ona sakso çektin mi?

— Evet…

— Yuttun mu?

— Evet…

Bir süre sonra nefesi hızlandı. Ofis ıslak seslerle doldu. Sonunda titredi ve koltuğuma yığıldı.

O anı kullanarak sikimi çıkardım ve ağzına yönlendirdim. Gözleri kapalı hâlde direnmeden aldı. Birkaç yavaş hareketten sonra boşalmadan geri çekildim.

Son viskiyi doldurup ona verdim.

— Şimdi bitti mi?

— Ben daha bitirmedim.

Başımı sikime doğru salladım.

— Bir şeyi unuttuk. Kapı kilitli değil. Git kilitle.

Eteği hâlâ yukarıdayken kapıya doğru yürüdü. Kalçaları yavaşça sallanıyordu. Kapıyı kilitledikten sonra geri geldi.

Onu kendime çektim ve dantelin üzerinden sıktım.

— Masaya git.

İtaatkâr şekilde masaya eğildi.

Kıçına sert bir şaplak attım.

— Her hatanın bir bedeli vardır.

Derisi elimin altında kızardı.

Biraz sonra külotunu uyluklarına kadar indirdim. Zaten sırılsıklamdı. Kendimi ona bastırdım ve arkadan tek bir hareketle içine girdim.

İlk başta bağırdı ama sonra vücudu gevşedi ve benimle birlikte hareket etmeye başladı.

— Hoşuna gidiyor mu?

— Evet…

Masaya tutundu ben daha derine girdikçe. Birkaç dakika içinde gerilim arttı ve sonunda içine boşaldım.

Sonra tekrar koltuğa çöktüm. O ise yavaşça giyindi.

— Şimdi hesaplaştık mı?

— Elbette.

Hafifçe gülümsedi.

— Yarın beni cezalandıramazsın. Kovulduğunu zaten biliyorum. Kasadaki parayı da.

Şaşkınlıkla ona baktım.

— Kocam bugün gece vardiyasında, — dedi oyunbaz bir bakışla.

Sonra döndü ve kalçaları yavaşça sallanarak ofisten çıktı.